Óf naar Nick & Simon! Tsja, we hebben het allemaal wel gehoord, de reclame van de c1000, waar iedereen zich binnen de kortste keren helemaal kapot aan irriteerde. Toch hoefden mama en ik niet lang na te denken waar we heen wilden, toen we de bonnetjes kregen van familie. We hadden de kaartjes besteld en zo was het grote aftellen begonnen.

Voor mij het eerste lang-staan-vermoeiend-why-the-hell-was-dit-ook-alweer-leuk concert sinds Delain in 2009. Daarna ben ik nog wel naar meer concerten geweest hoor(Appelpop 2010, theatertour Within Temptation, theatertour Guus Meeuwis), maar echt dat blijven
staan en helemaal gesloopt zijn aan het einde van de avond was alweer een tijdje geleden.

Acht oktober was het dan zover: Symphonica in Rosso. Ik had er de hele dag voor vrijgenomen, want we gaan het fiasco met Delain(in de file terecht komen en bijna een half uur te laat aankomen op het concert) niet nog eens overdoen. ’s Ochtends eerst nog gewone dingen gedaan(boodschappen etc). ’s Middags bracht papa ons naar Arnhem, waar we eerst nog wat gewinkeld hebben. Ik kwam ’s ochtends namelijk tot de conclusie dat ik nauwelijks rode kleding heb, op mijn Praxiskleding en wat topjes na. De dresscode voor Symphonica in Rosso is echter rood(uiteraard niet verplicht, maar wel erg leuk), dus wilde ik wel graag voor iets leuks kijken.

Toen we gevonden had wat we zochten, gingen we terug naar de auto waar ik me om heb gekleed en we afscheid namen van papa. Daarna zijn mama en ik nog even wat winkeltjes gaan kijken, om vervolgens te gaan eten. Tien over half zes stonden we uiteindelijk bij het Gelredome, waar de deuren om zes uur open zouden gaan. Na twintig minuten, waarin het afwisselend regende en droog was, gingen de deuren open en konden we naar binnen.

Daar bleek dat het nog helemaal niet druk was, waardoor we een plekje helemaal vooraan wisten te bemachtigen. Vanaf het podium gezien stonden we links, aan een van de zijkanten het publiek in. Vanaf daar hadden we prima zicht op het hoofdpodium. Na een kwartiertje besloot ik dat ik mijn voeten niet al twee uur vóór het concert ging uitputten door te blijven staan, dus ging ik tegen het hek aan op de grond zitten. Al snel volgden behoorlijk wat mensen mijn voorbeeld en zo zat het grootste deel van de mensen al snel op
de grond.

Ik heb daar ruim een uur gezeten, tot de DJ met zijn programma begon en het gezellig werd. Toen ben ik gaan staan, om volop mee te doen met het inzingen, zwaaien, springen en klappen. Inclusief kijken waar iedereen vandaan kwam. ‘Wat zeg je? Twello? WIE WOONT ER IN TWELLO?’ Doodse stilte. ‘Wie wil er NIET in Twello wonen?’ Een grote juichende zaal.  Na een uur kwam het orkest en kort daarna ook Nick en Simon op. Vanaf het begin af aan was het al ontzettend leuk.

Na twee nummers begonnen ze met een kort inleidend praatje. Het eerste wat eruit kwam was ‘wauw’, iets wat ook het eerste was dat in mij opkwam toen het concert begon. Wauw, wat een organisatie, wat een mensen en wat een geluid! Het concert zelf was goed in elkaar gezet, met wat grappen, gastartiesten en bijzondere effecten.

Gedurende een intermezzo van het orkest, zweefde er gigantische lamp over het publiek heen. Mijn vermoeden kwam niet veel later uit. Nick en Simon stonden op een platform in de ‘lamp’, waardoor ze middenin het publiek een nummer konden zingen. Na afloop van dit nummer vroegen ze ons om de mobiele telefoons erbij te pakken, om te dienen als sterren tijdens vallende sterren. Wat een indrukwekkend gezicht was dat zeg! Overal waar je keek zag je een wit lampje, wat zachtjes heen en weer bewoog op maat van de
muziek.

Opnieuw werden er een aantal nummers gespeeld, onder andere met Acda & de Munnik, de nummers die uit de eenmalige partnerruil van beide duo’s waren gevloeid en ‘Het regent zonnestralen’. Niet lang daarna volgde er opnieuw een intermezzo van het orkest, waarna het geluid wegstierf en er een spot op Simon werd gezet, die op het uiterste puntje van het podium, zonder enige begeleiding het nummer ‘Vaderdag’ zong. Oprecht een kippenvelmoment, waarvan ik nog steeds erg onder de indruk ben.

Na tweeënhalf uur was het concert afgelopen. Na nog een korte toegift knalden er rode slierten over het publiek heen, waarna het zaallicht weer aanging en iedereen langzaam naar buiten schuifelde. Ik heb oprecht genoten van deze avond en heb beslist geen spijt gehad van het aanschaffen van de kaarten. En ja, de DVD is al besteld.

De titel zegt het feitelijk al: Heb je eindelijk iets blogwaardigs meegemaakt, is weblog offline!
Ik had al gehoord dat er een migratie zou plaats vinden, maar deze bleek een stuk langer te duren dan gedacht. Daarom hierbij een update over waar ik de afgelopen tijd over had willen bloggen.

Mijn maag:
Uiteindelijk heb ik toch een uitslag gekregen over de klachten die ik van mijn maag heb. Na onderzoek bleek dat ik een vertraagde maag heb, wat inhoudt dat mijn maag het eten langzamer verwerkt dan normaal. Dit veroorzaakt waarschijnlijk de misselijkheid en het overgeven. Volgens mijn internist is dit waarschijnlijk een bijeffect van de HMSN, waar dus helaas weinig aan te doen is, naast symptoombestrijding.
Nu slik ik op dagelijkse basis Domperidon, wat de werking van de maag iets versnelt. Hierdoor ben ik minder vaak misselijk gedurende de nacht.

Propedeuse:

In Juni had ik mijn laatste tentamenweek. Op xe9xe9n tentamen na had ik alles gehaald, wat betekende dat ik half augustus moest herkansen. Een beetje balen natuurlijk, maar ik was er van overtuigd dat ik het welxa0 kon halen. Tot de dag van het tentamen kwam en ik er kortweg een zooitje van had gemaakt. In mijn hoofd had ik mijn propedeuse al opgegeven, maar toch logde ik iedere dag zo’n drie keer per uur in op Boomonline. Op 22 augustus werd het dan eindelijk bekend: Ik had het tentamen en daarmee ook mijn propedeuse gehaald!
Dit bekent dat ik op 12 oktober de uitreiking heb en dat de opleiding mij er nu niet meer zomaar vanaf kan sturen. Allemaal positief nieuws natuurlijk en ik was dan ook hxe9xe9l erg blij toen dit online stond.

Rijles/Rijtest
Inmiddels heb ik alweer ruim een jaar rijles. Na de eigen verklaring ingevuld te hebben, ben ik opgeroepen voor een medische keuring en een rijtest. Beide heb ik inmiddels gedaan en ik ben bij beide goedgekeurd. Tijdens de rijtest bleek wel dat ik toch nog behoorlijk veel moeite heb met verkeersinzicht en deelname, dat ik toch nog teveel bezig ben met wat ik qua handelingen moet doen. Er is medisch gezien echter geen reden om me te verplichten in een automaat te gaan rijden, dus ik ga in ieder geval proberen om een schakelrijbewijs te halen.

Inmiddels les ik twee keer per week en gaat het al een stuk beter. Zodra ik mijn theorie heb gehaald, mag ik een Tussentijdse Toets gaan doen. Vorige week vrijdag heb ik voor het eerst theorie examen gedaan, maar toen ben ik helaas gezakt. Drie oktober de tweede poging!

Tweede schooljaar:

Inmiddels is het tweede schooljaar ook weer begonnen. Ik zit in een klas met allemaal meiden, helaas geen oud-klasgenoten. Desondanks lijkt het me wel een hele gezellige en leuke klas, dus ik wilde er verder niet te moeilijk over doen. Dit jaar ga ik stage lopen bij SO&T, bij het project Spel aan Huis. Dit is een zeer zelfstandige stage, waarbij ik in mijn eentje bij twee gezinnen op huisbezoek ga.

Gisterenavond ben ik een gat in de lucht gesprongen toen ik inlogde op Boomonline, de cijferwebsite van de Hogeschool van Amsterdam. In deze periode zou ik erachter komen of ik wel of niet over kon naar het tweede jaar Pedagogiek. Kennelijk werd de druk ook voor mijn docenten teveel, want drie van de vijf cijfers deden er eeuwen over om online te komen. Pas toen mijn klas ging klagen, kregen we excuus mailtjes en uitleg.

Wat blijkt? Twee docenten hadden uitstel gekregen(De deadline voor het nakijken van tentamens/werkstukken is namelijk 3 weken, gevolgd door xe9xe9n week uploadtijd voor de cijferadministratie) en een docent had de cijfers onder een verkeerde vaknaam doorgegeven, waardoor deze ook niet online zijn gekomen. Uiteindelijk kregen we via de mail feedbackformulieren opgestuurd voor twee van de drie vakken en kwam het laatste cijfer na nog een laatste klachtenmail gisterenavond ook online.

Dit betekent dat ik nu 42 studiepunten heb en daarmee dus over ben naar jaar 2 van mijn opleiding. Na alle negativiteit van vorig jaar was dit natuurlijk voor mij een reden voor een feestje, dus ik sprintte naar de A.H. voor een wijntje. Toen ik wegging, viel mij een enorme zwarte wolk op, maar ik besteedde er niet teveel aandacht aan. Het zal wel onweer zijn. Na een tijdje fietsen begonnen mijn ogen te tranen, waardoor ik me toch afvroeg of ik dan misschien toch hooikoorts heb(zit in de familie, namelijk). Eenmaal in de A.H. bleek dat ze alleen nog maar grote flessen hadden van de wijn die ik zocht en dat vond ik toch iets te gek. Normaal drink ik namelijk geen alcohol, dus ik wist vrij zeker dat die dan niet op zou gaan. Uiteindelijk dus naar huis gefietst met een fles cola.

Op de terugweg viel het mij ineens op. De zwarte wolk, die ik op de heenweg nog had aangezien voor een onweerswolk, was een dikke zwarte rookwolk. Ik dacht in eerste instantie dat de brand in een woonwijk tegenover de mijne was, maar dat bleek gelukkig niet zo te zijn. Het was een grote brand in een bollenschuur, hemelsbreed ongeveer 400 meter van mijn huis. Vanuit ons huis was de oranje gloed van de vlammen dan ook goed te zien. Vanochtend op het nieuws bleek dat er geen slachtoffers zijn gevallen, wat toch wel het allerbelangrijkste is. De brandweer heeft de bollenschuur uit laten branden.

Misschien was het ook geen slecht idee geweest als ik "regelmatiger bloggen" op mijn goede voornemenslijstje had gezet. Iedere keer als ik een bericht publiceer op mijn weblog neem ik me dat weer voor en voor ik het weet is het alweer een maand geleden dat ik voor het laatst een update heb geplaatst.

Maag:
Helaas heb ik niet zoveel nieuwtjes met betrekking tot mijn maagklachten. Ik moest laatst naar het ziekenhuis voor een onderzoek, maar er was niet doorgegeven dat ik drie dagen van te voren moest stoppen met het slikken van mijn medicijnen, dus kon ik zonder onderzoek naar huis. Ik baalde natuurlijk behoorlijk, want ik mocht zes uur voor het onderzoek niet meer eten en was vlak voor het onderzoek nog met m'n vader de stad in geweest. Langs vijftig/zestig eettentjes lopen terwijl je niets mag eten of drinken is niet erg leuk, om het even zachtjes uit te drukken. Daarnaast had mijn vader voor jan met de korte achternaam vrij genomen en had ik voor niets geregeld dat ik voor een keer stage over mocht slaan. Behoorlijk wat gedoe dus en als je dat dan uiteindelijk voor niets hebt gedaan, ben je best wel chagrijnig. Nu weet ik door mijn eigen werk heel goed hoe vervelend het is als jij de schuld krijgt van fouten die een ander heeft gemaakt, waardoor ik me netjes heb ingehouden tegenover de mensen die er op dat moment waren, zij konden er waarschijnlijk evenmin iets aan doen. Vervelend is het natuurlijk wel, zeker omdat ik de afspraak bij de internist ook zal moeten verplaatsen.

School:
Op schoolgebied valt er ook niet zo heel veel te vertellen. In mijn vorige blog vertelde ik dat ik bijna tentamens had, die zijn inmiddels achter de rug en het wachten is nu op de cijfers. Officieel is de deadline voor vier van de vijf cijfers voorbij, maar ik heb er pas twee terug gehad. Wel allebei voldoende, waardoor ik nu op driexebndertig punten uitkom. Als de andere drie ook voldoende zijn, zijn dat nog eens negen punten en dan heb ik officieel mijn toegangspas tot het tweede jaar pedagogiek binnen. Dan is het alleen nog een kwestie van de laatste periode positief afsluiten en dan heb ik ook mijn propedeuse op zak. Ik streef er wel naar mijn propedeuse in een keer te halen, dat scheelt volgend jaar een hoop druk xe9n je krijgt natuurlijk een hele ceremonie eromheen. Toch iets leuker dan naar de administratie lopen om je papiertje op te halen.

Revalidatiecentrum:
Ja, hier wel serieus nieuws! Afgelopen dinsdag moest ik me weer melden bij het revalidatiecentrum, voor de halfjaarlijkse controle. Dat is in feite gewoon even een praatje houden over hoe het met me gaat en of er nog problemen zijn.
Op zich gaat het goed met me, de HMSN lijkt zich te stabiliseren. Ik heb niet meer alle dagen pijn en ik voel me ook weer helemaal goed. De revalidatiearts zei ook al dat ze vond dat ik in de afgelopen twee jaar enorm gegroeid ben. Op mijn zestiende was ik voornamelijk bezig met bewijzen dat ik het allemaal wel kon en dat het hele gedoe met mijn spieren maar bijzaak was. Nu heb ik het veel meer geaccepteerd. Ik loop niet meer dertig keer op een dag de trap op en af want "dat kan best", ik pak gewoon de lift. Lange afstanden plan ik OF met veel rustpunten, of ik zorg dat ik een rolstoel mee heb.

Ik heb wel een probleem met mijn rijlessen, die ik de revalidatiearts dan ook heb voorgelegd. Als ik de koppeling lang ingedrukt moet houden(bijvoorbeeld voor een rood stoplicht), gaat mijn linkerbeen trillen. Ik heb hier geen controle over, maar het is natuurlijk wel erg vervelend. Daarnaast heb ik soms het gevoel geen controle te hebben over mijn voeten, dan heb ik het idee op het gaspedaal te zitten terwijl ik daadwerkelijk aan het remmen was. Hierop raadde de arts me aan om een eigen verklaring in te vullen, zodat het CBR kan keuren of ik wel in een gewone schakelauto mag rijden. Ik heb hier wel even moeilijk mee gehad, toch weer iets wat je misschien niet op de "normale" manier kan doen. Accepteren is xe9xe9n, maar toch is het iedere keer weer moeilijk als je weer iets moet inleveren of anders moet doen.

Een paar maanden geleden schreef ik ook dat ik getest ben op ADD, maar dat ik nog geen uitslag had. Inmiddels heb ik die uitslag alweer een tijdje binnen. Ik heb gxe9xe9n ADD, maar wel een vreemd opgebouwd IQ. Ik scoor erg hoog op taal en taalbegrip, maar erg laag op ruimtelijk inzicht en plannen. Dat verklaart waarom ik moeite heb met het maken en uitvoeren van planningen. Dit zorgt er overigens ook voor dat mijn "gemiddelde" IQ moeilijk te bepalen is.

Boeken:
And last, but not least: Boekenupdate!
Ik heb niet heel veel gelezen deze maand, toevoegingen aan de lijst zijn:
18. Haar naam was Sarah – Tatiana de Rosnay
19. Haantjes – Kluun
20. Zoeken naar Lena – Maureen Myant
21. Rebellendochter- Sandra Arango
22. Wisselgeld – Loes den Hollander
23. Ondersteboven – Jill Mansell

Vandaag ben ik met m'n moeder naar het ziekenhuis, voor het bespreken van de uitslagen van de onderzoeken die ik heb gehad in verband met mijn maagklachten. Helaas – of misschien kan ik beter gelukkig zeggen – is er niets gevonden. Hart/longfoto zag er normaal uit (er is ook geen ruisje meer te horen in m'n hals), slokdarm, maag en twaalfvingerige darm zagen er normaal uit, alleen in m'n bloed is gevonden dat ik een erg laag vitamine D gehalte heb. Dit is echter geen verklaring voor het overgeven. Zodoende blijf ik hiermee dus nog een tijdje in de medische molen zitten.

Op school gaat het erg goed! Aanstaande maandag begint de tentamenweek weer, waarin ik xe9xe9n tentamen heb en verder enkele werkstukken moet inleveren. Qua studiepunten loop ik min of meer op schema, ik ben vorige periode een werkstuk vergeten in te leveren en daarmee loop ik nu dus "achter". Verder heb ik tot nu toe alles gehaald.

Toevoegingen aan de boekenlijst:
13) Gerechtigheid(Stieg Larsson)
14) Bones: Diep begraven(Max Allan Collins)
15) Niemand vertellen(Harlan Coben)
16) De gruwelkamer(Preston & Child)
17) Sluier van angst(Samia Shariff)
18) Haar naam was Sarah(….Auteur blijf ik even schuldig)

Vanaf het moment dat ik kon lezen, was ik geobsedeerd door boeken. Ik las alles wat los en vast zat en was dan ook niet aanspreekbaar. Tien keer geroepen worden voor het eten was dan ook geen uitzondering. Op school lag mijn laatje meestal vol met strips en boeken. Officieel hadden we een weektaak en als je die af had, mocht je iets voor jezelf gaan doen. Negen van de tien keer had ik rekenen echter nog niet af, maar was ik wel aan het lezen. Ook na mijn operatie in groep 7, toen ik niet mocht gymmen, bracht ik mijn tijd door met het lezen van boeken. Mijn klasgenoten waren dan op de gym en ik had alle tijd om rustig boeken of stripverhalen te lezen.

Op de middelbare school veranderde dat. In de eerste klas was ik vaste klant bij de mediatheek, ik kwam er dagelijks boeken halen, wat ook een invloed was van mijn docente nederlands, die geen orde kon houden. Zij gaf ons een of twee opdrachten op, was dan de hele les bezig mijn klasgenoten rustig te krijgen en zei als ik dan vroeg wat ik moest gaan doen, dat ik maar moest gaan lezen. Bovendien had ik in het eerste jaar niet echt aansluiting bij mijn klasgenoten. Ik vond ze absoluut wel aardig en ik had wel meiden die ik mijn vriendinnen noemden, maar zij hadden duidelijk andere interesses dan ik. De meeste gesprekken gingen over a) Paarden of b) Make-up. Geen van beiden echt dingen waar ik interesse voor heb/had. Zodoende ging ik halverwege de pauze maar naar de mediatheek. Vanaf de tweede klas had ik echter wxe9l een hele leuke vriendinnengroep, die het vooral niet over onderwerp a of b hadden, waardoor ik de mediatheek een beetje links liet liggen en er alleen kwam als ik voor school boeken moest lezen(wat ik overigens wel met heel veel plezier deed).

Nu ik studeer, lees ik voornamelijk de boeken die voor mijn studie moeten. Op zich interessante boeken, maar het maakt wel dat lezen minder een ontspannende bezigheid wordt. Gexefnspireerd door Kristina Horner(ik volg haar videoblogs op youtube) heb ik daarom besloten om lezen een prioriteit te geven in mijn leven, door dit jaar 50 boeken te gaan lezen.

Inmiddels ben ik bezig in boek 13: Gerechtigheid, door Stieg Larsson. Ik lig dus voor op het schema van 1 boek per week en heb tot nu toe nog geen spijt van mijn beslissing. Ik heb besloten mijn vorderingen ook bij te houden op mijn web-log.

Boeken die ik tot nu toe heb gelezen:
1. Mannen die vrouwen haten (Stieg Larsson)
2. De Cock en een recept voor moord (A.C. Baantjer)
3. Moord met een strijdbijl (Ed van Eeden)
4. De magixebr (Michael Scott)
5. De Tovenares (Michael Scott)
6. De vrouw die met vuur speelde (Stieg Larsson)
7. De Necromancer (Michael Scott)
8. Will Grayson, Will Grayson (David Levithan & John Green) (Engels)
9. Sterf met mij (Elena Forbes)
10. Looking for Alaska (John Green) (Engels)
11. De vrouw in de kooi (Jussi Adler-Olsen)
12. Zwanenzang (Sarah Harrison)

Enkele maanden nadat ik de diagnose HMSN naar m'n hoofd geslingerd kreeg, kreeg ik ook te maken met onverklaarbare buikklachten. Buikpijn, misselijkheid en overgeven. In eerste instantie meldde ik me ziek op werk en ging ik naar de vervangende huisarts, die de diagnose "maagslijmvliesontsteking" stelde. Ik heb toen een week in bed gelegen. Niet echt ziek, maar zodra ik opstond kreeg ik een aanval van buikpijn, waardoor ik niet kon functioneren.

De klachten bleven echter terugkomen. Weliswaar niet dagelijks, maar toch met enige regelmaat had ik last van buikklachten, misselijkheid en overgeven. Keer op keer ging ik daarom naar de huisarts. In eerste instantie dacht de huisarts aan een probleem met mijn ontlasting, waarvoor ik meerdere malen laxeermiddelen voorgeschreven. Dit mocht echter niet baten, vaak werden de klachten zelfs erger als ik deze middelen ging gebruiken.

Na een tijdje kreeg ik domperidon voorgeschreven, een middel om de misselijkheid en het overgeven tegen te gaan. Dit hielp, in zekere mate. Meestal zorgde het ervoor dat de misselijkheid over ging, maar ik heb ook regelmatig gehad dat ik ondanks het (op tijd) innemen van de domperidon txf3ch begon over te geven.

Toen ik kortgeleden mijn rijles af moest bellen vanwege deze klachten, besloot ik dat de maat vol was en dat ik nxfa wilde dat mijn huisarts me doorverwees naar het ziekenhuis. Gelukkig was hij het met me eens. Hij kan me verder niet meer helpen.

Zodoende stond ik vanochtend met mama in het LUMC, op de Polikliniek Interne Geneeskunde. Wederom een polikliniek waar ik de gemiddelde leeftijd ernstig omlaag haalde, maar dat is een detail. Na een tijdje werd ik bij de arts naar binnen geroepen, waarop het onderzoek begon. Na een anamnese, wat kloppen en voelen besloot hij dat hij bloed- en urineonderzoek wilde doen en dat ik een thoraxfoto moest laten maken, omdat hij een vreemd ruisje meende te horen in mijn halsslagader.

Daarnaast moet ik over een paar weken terug komen voor een scopie…Wordt vervolgd dus…

Sinds mijn laatste weblog bericht, is er weer een hoop gebeurd, maar op een of andere manier vond ik het kennelijk niet nodig om het allemaal tot een overzichtelijk verhaal te verwerken. Daarom nu weer een updatebericht.

September 2010:
In september kreeg ik nieuwe orthopedische schoenen. Lage zwarte laarsjes, met bruinrode bandjes. Ze zijn anders dan ik ze in eerste instantie in mijn hoofd had, maar ik vind ze erg leuk geworden. En het belangrijkste: Ze lopen heerlijk!

Sinds 15 september heb ik ook rijles. De eerste paar keren vond ik het nog heel erg moeilijk, maar nu vind ik het voornamelijk erg leuk.

Eind september hadden we ook een personeelsfeestje van de Praxis. Ik heb lang getwijfeld of ik wel wilde gaan, omdat we zouden gaan bowlen en ik me na de laatste keer heb voorgenomen niet meer te bowlen, omdat dit een te grote belasting op mijn spieren is. Uiteindelijk wist Herman me toch zover te krijgen dat ik ging, op voorwaarde dat hij me niet zou dwingen mee te doen met het bowlen. Het feestje vond plaats in de Oude Tol, wat in Sassenheim ligt. Voor mij ideaal, het is voor mij nog geen tien minuten fietsen vanaf mijn huis. Sommige collega's vonden het iets minder leuk, want voor hun gevoel ligt Sassenheim kennelijk aan de andere kant van de wereld.

Het was uiteindelijk heel gezellig. We hebben eerst lekker gegeten, om daarna te gaan bowlen. Ik heb natuurlijk toegekeken en met wat collega's gepraat. Ik vond het een erg geslaagde avond.

Oktober 2010:

In oktober is er niet heel erg veel gebeurd. In oktober ben ik getest op ADD, waar ik helaas nog geen uitslag van heb omdat degene die me getest heeft met een blessure thuis zit en ik heb aangegeven de uitslag het liefst van haar te krijgen.

Tien oktober ben ik naar Jeroen geweest. Jeroen is namelijk in oktober jarig, maar hij vierde zijn verjaardag het weekend voor mijn tentamenweek, met een filmmarathon. Dat leek mij niet zo'n slim idee, dus heb ik gevraagd of ik een paar weken eerder kon komen. Nadat ik eerst een station te laat was uitgestapt(*zucht* Muts), kwam ik uiteindelijk in Dieren aan. De middag heb ik met Jeroen en zijn verloofde Jael doorgebracht, om vervolgens rond een uur of zeven weer naar huis te gaan. Uiteindelijk was ik tegen elven pas thuis, omdat de NS winterdienstregeling had, waardoor het treinverkeer werd omgeleid en ik er dus belachelijk lang over deed om thuis te komen.

In oktober had ik ook de sollicitatie procedure voor mijn stage, op het hoofdkantoor van de stichting waar ik stage ging lopen. Het liep ruim een uur uit, dat was best vervelend omdat ik daardoor een dag moest maken van 08:30 tot 20:30 en dan reken ik het reizen nog niet eens mee. Ik was 's ochtends om 7:25 vertrokken van huis en pas tegen 22:00 weer thuis. Mama was gelukkig zo lief om me van het station af te halen, omdat ze aan mijn stem wel hoorde dat ik gesloopt was en erg tegen de wandeling van 20 minuten opzag.

November 2010:

In de eerste week van november had ik het behoorlijk druk. Maandag en dinsdag had ik tentamens(Pedagogiek & Psychologie), woensdag moest ik naar de kapper en had ik rijles, donderdag moest ik naar Amsterdam voor wat dingen over mijn stage, vrijdag had ik weer een tentamen en moest ik werken, zaterdag moest ik uiteraard gewoon werken en zondag was het 50-jarige huwelijksfeest van mijn opa en oma.

De tentamens heb ik gelukkig allemaal goed gemaakt! Pedagogiek mxf3est ik halen om over te gaan, zonder dit tentamen had ik 54 punten moeten halen om over te gaan in plaats van 40. Vandaar dat ik niet heel goed had geleerd voor Psychologie. Uiteindelijk had ik een 7 voor Pedagogiek, een 6 voor Psychologie en een 7 voor Communiceren met kinderen. Ik krijg nog een cijfer terug, voor een werkstuk Opvoedingsondersteuning.

8 november ging ik samen met mijn opa en oma, ooms, tantes, neefje en nichtjes uit eten, vanwege het 50-jarige huwelijk van mijn opa en oma. Het was heel gezellig en vooral heel erg lekker. Na het eten lachte oma me uit, omdat ik er volgens haar belachelijk uit zie naast mijn neefje Jeff van 1 meter 80. Ik vond het een mooie gelegenheid om haar te vertellen dat mijn vriendje 2 meter lang is, wat veel hilariteit opleverde.

Inmiddels heeft hij mijn opa en oma al ontmoet en hebben wij het heel gezellig. We trekken zoveel mogelijk met elkaar op, wat ook inhoudt dat ik zo nu en dan met hem mee ga naar zijn school en hij omgekeerd ook met mij meereist naar Amsterdam.

Kort samengevat: Ik heb het naar mijn zin op school, ik ben verliefd, ga met heel veel plezier naar mijn werk, met een heleboel nieuwe collega's. Ik ben..Gelukkig! Dat mag ook wel eens gezegd worden.

Ik ben iemand die gek is op allerlei testjes op het internet. Sommige van die uitslagen lach ik hard uit en klik ik weg, anderen vind ik leuk genoeg om ze hier te delen. Op deze pagina enkele testuitslagen..

Personalitytest – Jung typology test. Testdatum: 7 – 10 – 2010

We are lucky that Protectors make up as much as ten percent the population, because their primary interest is in the safety and security of those they care about – their family, their circle of friends, their students, their patients, their boss, their fellow-workers, or their employees. Protectors have an extraordinary sense of loyalty and responsibility in their makeup, and seem fulfilled in the degree they can shield others from the dirt and dangers of the world. Speculating and experimenting do not intrigue Protectors, who prefer to make do with time-honored and time-tested products and procedures rather than change to new. At work Protectors are seldom happy in situations where the rules are constantly changing, or where long-established ways of doing things are not respected. For their part, Protectors value tradition, both in the culture and in their family. Protectors believe deeply in the stability of social ranking conferred by birth, titles, offices, and credentials. And they cherish family history and enjoy caring for family property, from houses to heirlooms.

Wanting to be of service to others, Protectors find great satisfaction in assisting the downtrodden, and can deal with disability and neediness in others better than any other type. They are not as outgoing and talkative as the Provider Guardians [ESFJs], and their shyness is often misjudged as stiffness, even coldness, when in truth Protectors are warm-hearted and sympathetic, giving happily of themselves to those in need.

Their reserve ought really to be seen as an expression of their sincerity and seriousness of purpose. The most diligent of all the types, Protectors are willing to work long, hard hours quietly doing all the thankless jobs that others manage to avoid. Protectors are quite happy working alone; in fact, in positions of authority they may try to do everything themselves rather than direct others to get the job done. Thoroughness and frugality are also virtues for them. When Protectors undertake a task, they will complete it if humanly possible. They also know better than any other type the value of a dollar, and they abhor the squandering or misuse of money. To save, to put something aside against an unpredictable future, to prepare for emergencies-these are actions near and dear to the Protector’s heart. For all these reasons, Protectors are frequently overworked, just as they are frequently misunderstood and undervalued. Their contributions, and also their economies, are often taken for granted, and they rarely get the gratitude they deserve.

Twee jaar geleden was het allereerste bericht dat ik op mijn web-log plaatste een bericht over hoe ik aftelde naar Appelpop. Dat was het allereerste jaar dat ik naar Appelpop ging en ik had toen ook de planning om een jaar later weer te gaan. Helaas ging dat niet door, omdat er aan me was gevraagd of ik de zondag na Appelpop kon werken. Omdat ik twee dagen achter elkaar werken niet (meer) red, kreeg ik in ruil hiervoor zaterdag vrij. Nu is het natuurlijk niet de bedoeling om een rustdag te gebruiken voor iets wat meer energie kost dan een dag werken, dus heb ik Appelpop af moeten zeggen.

Dit jaar was ik echter vastberaden wel te gaan. Guus Meeuwis speelde weer en ik vond het vorig jaar echt heel jammer dat ik Appelpop had gemist, omdat het vooral een heel gezellig festival is. Zodoende hadden Jayme en ik met Saskia afgesproken dat we bij Saskia bleven slapen, zodat we vrijdag en zaterdag konden gaan.

Vrijdag ging ik vanuit school direct door naar Saskia. Papa heeft me 's ochtends op school gebracht, waarna ik Metawerk(= een soort mentorles) en een kennismakingsgesprek met mijn mentor had. Na dit gesprek ben ik naar Culemborg vertrokken, waar ik om 13:00 aankwam. Saskia en Bram haalden me op met Kiwi(de auto van Bram) waarna we nog even Culemborg in gingen, om wat laatste boodschappen te doen en Saskia's bril op te halen. Een paar uur na mij kwam ook Soot aan, waarop we aan het eten konden beginnen. Tijdens het eten belde Jayme, zodat we onze treintijd op die van haar af konden stemmen, zodat we in ieder geval in dezelfde trein naar Tiel zaten.

In Tiel aangekomen moesten we nog een stuk lopen voordat we bij de ingang en tassencontrole aankwamen. Na een korte blik in mijn tas mocht ik het terrein op. De enige artiest die ik echt heel graag wilde zien, Guus, speelde die avond als afsluiter, dus de eerste paar uur had ik niet echt een bestemming. Na een tijdje over het terrein gelopen te hebben, besloten we naar Gabriella Cimli(bekend van Sweet about me) te gaan. Een beetje jammer dat ik verder geen nummers van haar kende. Het was wel erg gezellig daar. Tijdens het optreden ben ik enkele keren gebeld door Alicia, tot ik haar uiteindelijk maar besloot te gaan zoeken. Even geknuffeld en bijgepraat, waarop ik weer naar de mensen met wie ik gekomen was ging.

Na Gabriella wilden de meesten nog naar Caro Emerald, maar ik was behoorlijk moe, had daardoor ook last van mijn benen en besloot daarom met Soot en Stefan te blijven zitten. We hebben lekker zitten praten en mensen geobserveerd. Op die wijze kon ik weer een beetje rust krijgen in m'n spieren, waardoor ik niet de rest van de avond chagrijnig was.

Guus als afsluiter op de vrijdag was natuurlijk GEWELDIG. De grote tent was propvol, dus we stonden er net buiten. Dat mocht de pret niet drukken, want Guus is ook geweldig als je meer hoort dan ziet. We konden helaas niet tot het einde blijven, omdat we de trein wel moesten halen.

Zaterdag hebben we eerst nog enkele potjes Weerwolven van Wakkerdam gespeeld, voordat we tegen een uur of drie richting het Appelpop terrein gingen. Uiteindelijk splitsten we in Tiel op, omdat Soot en ik nog even geld wilden opnemen en de rest alvast door hebben laten lopen. Onderweg naar het terrein kwamen we Danixeblle tegen, met wie we ook nog even hebben staan praten, voor we verder gingen naar het Appelpopterrein.

Zaterdag stond vooral in het teken van gezelligheid, de muziek deed er veel minder toe. Wie iets wilde zien/horen ging daar gewoon heen en de rest bleef achter of ging voor de gezelligheid gewoon mee. Ik heb dan ook meer op het gras gelegen en meegeluisterd, dan echt bij een artiest te staan. Na een half optreden van Alphabeat, de afsluiter van Appelpop zijn we weer naar de trein gegaan, om vervolgens naar Saskia's huis te slenteren.

Appelpop werd afgesloten met een drankje bij Saskia thuis, waarop we allemaal weer in bed kropen. Voor we naar huis gingen, hebben we nog de Leeuwenkoning gekeken en Sas geholpen met opruimen. Daarna gingen Soot, Jayme en ik gezamenlijk naar de trein, die we nxe9t wisten te missen. Gelukkig konden we allemaal onze aansluiting nog halen, al moest Soot wel doorlopen. Eenmaal in de trein naar Leiden werd er omgeroepen dat er bussen zouden rijden tussen Bodegraven en Leiden en dat reizigers richting Leiden dus beter via Den Haag konden reizen. We zijn dus uitgestapt en naar de trein naar Den Haag gelopen. Voordeel voor mij was dat ik hierdoor niet meer in Leiden hoefde over te stappen, maar gelijk op de trein naar huis kon stappen. Jayme nam de randstadrail naar Zoetermeer, dit was voor haar ook makkelijker reizen.

Appelpop was awesome en ik hoop volgend jaar weer te gaan!